Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
przekonana.
–Apanisłodzi?
Nagłakontrazbijamnieztropu.Powinnamchyba
przyzwyczajaćsiędotegouczucia.
–Nie.
–Notak,aletowsumieoniczymnieświadczy.Pani
niewolnosłodzić,przecieżjestpanidietetyczką.
Zaczynamisiękręcićwgłowie.Nadludzkim
wysiłkiemopanowujędrżenierąk,bynieupuścić
długopisu.Kupiłamgozaledwiewczoraj,razem
zostatnimidrobiazgamidogabinetu.Przejeżdżam
palcamipozielonejobudowie.Kolorzielonyodzawsze
byłmoimulubionym.Mówisię,żetokolornadziei.
Bioręgłębokioddech.
–Idźmydalej.Copanipijewciągudnia,oprócz
kawy?
–Noherbatę,czasemsok.
–Awodę?
ZmarszczonynospaniJeżyksugeruje,żechybanie
zaczęsto.
–Nielubię.
–Proszęspróbować.Przyzwyczaisiępani.Proszę
miwierzyć,tonaprawdęważne!
–Nodobra,wiem,wiem.Wszędziepisząotejwodzie.
Isłusznie.Odwodnionyorganizmmamniejszą
wydolność,zdolnościkoncentracjiizapamiętywania.
Ponieważwszystkiereakcjechemiczneworganizmie
zachodząwśrodowiskuwodnym,jejniedobórmoże
nawetutrudnićodchudzanie,botakzwanespalanie
kaloriizachodziwolniejimniejefektywnie.
–Możepanidodaćtrochęcytrynyalbolistkówmięty,
żebybyłasmaczniejsza–doradzam.
–Cośwymyślę.
–Doskonale.Toprzejdźmydoposiłków.Cozjadapani
naśniadanie?
–Nic.Janiejestemranogłodna.