Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
posobie.Obcasjejlewegobutatkwiłwtalerzuzzupąpana
Vanhagena,akiedygozniejwyciągnęła,skapywałgrochówką.–Co
sięstało?Jakjasiętu…?Czemu…?–Jejtwarzwyrażałaczyste
przerażenie.Nauczycielkazachwiałasięlekko.Jakktoś,ktowłaśnie
obudziłsięzgłębokiegosnuiniewiedział,gdziejest.
–Wszystkowporządku,Christabel–zapewniłajądyrektorka.
–Tylkomusipanizejśćzestołu.Andrew,zechcepanpodaćjejrękę?
–Dlaczego…?Kto…?–PaniLawrencerozglądałasię
zprzestrachemwokół,błądzącbezradniewzrokiemponaszych
twarzach.
ZupełniejakMia,kiedylunatykowała,przemknęłomiprzezgłowę.
Poczułamfalęmdłościidoznałamolśnienia.PaniLawrencewcalenie
zwariowała,atenjejwystępniebyłprzypadkowy.Onzostał
zainscenizowanyspecjalniedlanas.Ktośwykorzystałnauczycielkęjak
marionetkę,bycośnamudowodnić.
To,żemiałnadnamiogromnąprzewagę.Ibyłconajmniejjeden
krokdalej.
–Tojestsen,prawda?–wydusiłapaniLawrence.–Tomusibyć
sen.
–Niestetynie–szepnęłajakaśdziewczynazamoimiplecami.
Byłampewna,żewszyscytaksamojakjawspółczująjąkającejsię
ichwiejącejnanogachkobiecie.
Wszyscy.Opróczjednejosoby.
PanDanielsiwciążbladyjaktruppanVanhagenpomoglipani
Lawrencezejśćzestołu,adyrektorka,otoczywszyjąramieniem,
wyprowadziłazestołówki.Powoliodwróciłamgłowęwstronę
Arthura.Zupełniejakbytylkonatoczekał,boinaczejniżzwykle
przygwoździłmniespojrzeniemswoichjasnych,niebieskichoczu.
IwkońcuprzyciągnąłwzrokGraysonaiHenry’ego.Nieulegało
wątpliwości,żeonidoszlidotegosamegownioskucoja.
Arthursięuśmiechnął.Niebyłtonawetuśmiechtriumfu,lecz