Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
PROLOG
OpowiemCimojąhistorię.NapoczątkuchcęCięprosićojedno:nie
oceniajmniejużteraz.Przeczytaj.NiepotrzebujęTwojejoceny.
Wiem,cozrobiłam,iwiem,czegoniezrobiłam.Powiesz,miałam
wybór.Tyteżmasz.Każdegodniastajeszprzedwyborem.Ilezłych
decyzjipodjęłaśpodwpływemchwili?Ilezłychsłówwyrzuciłaś
zsiebie?Zraniłaśpewnieteżnieraz.Jesteśmytylkoludźmi.Każdemu
zdarzająsięchwilesłabości…
Mówią,żeto,cosięliczy,toteraźniejszość.Przeszłośćjest
mglistymwspomnieniem,którezostawiamyzasobą.Aprzyszłość?
Przyszłośćtotylkomarzeniaiplany,któretaknaprawdęnieistnieją.
Usilnieposzukujemychwil,któredałynamszczęścielubktóre
jedadzą.Niezastanawiamysięnadtym,cojestteraz.Nadnaszymi
odczuciami,emocjamiitym,coprzeżywamywłaśniewtejchwili.
Pędzimy…Bezzastanowieniapodejmujmydecyzje,którychnie
powinniśmynigdypodjąć.
Stefaniamiałatylkochwilę,byspojrzećnatamtegochłopca.
Niemowlaka,któryzakwilił.Niebyłoczasunasentymenty.Elatyle
jużprzeżyła…Kolejnyciosbyjązabiłlubdoprowadziłdozguby.Ona
teżwięcejbyniewytrzymała.Kobietaruszyłaznoworodkiemdosal
dlamaluchów,Wojdarposzedłzanią.Zobaczył,żenamiejscujestteż
Alicjazdrugimdzieckiem,wnukiemStefanii.
–Jasięnimzajmę,proszę–Stefaniazjawiłasięprzywnuku.
–Ale…
–Tomójwnuk.
Alicjaspojrzałanaordynatora.
–Stefaniaijadopilnujemywszystkiego–zwróciłsiędomłodszej
położnej.–Czekająnaskolejneporody,astantychnoworodkówjest
stabilny.
Alicjaspojrzałanalekarza,poczymwyszłabezsłowa.
WojdariStefaniazostalisami.Ordynatorwskrócieopowiedziałjej
przebiegakcjiporodowejcórki.Kobietaniemogłazłapaćoddechu,jej
sercebiłotakszybko,żemyślała,żedostaniezawału.
–Wiesz,zczymtosięwiąże?–zapytał.
Oczywiście,żewiedziała.Takdługieniedotlenienienapewno
będziemiałonegatywneskutki.Porażeniemózgowe.Stefania
wjednejchwiliprzypomniałasobiewszystko,cowiedziała
odzieciachzporażeniemmózgowym.Jejcórkabyłatakakrucha,