Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
Rozdziałdrugi
Grudzień1939
–
Öffnesofort!Schneller!
[3]–Obceniemieckiesłowa
mieszałysięztupotemciężkichbutówżołnierzy,
którzywbiegalipowąskichschodachkamienicy
nakrakowskimKazimierzu.Gdyjednecichły
zadrzwiamimieszkań,pojawiałysięnastępne,jakby
ktośpojedynczowpuszczałnaklatkęschodowąstado
dzikichzwierzątipozwalałimrozbiegaćsiępodomu,
nakazującprzytym,bygłośnoujadały.Byłyjuż
napierwszympiętrze,drugim,terazprzyszłakolej
natrzecie.DawidHorowitzspojrzałnażonę,która
kurczowotrzymałazarękęsiedmioletniąNiusię.Mała
wykrzywiłabuzięwpodkówkę,jakbymiałasięzaraz
rozpłakać,aleojciecpołożyłnaustachpalec,jednym
gestemnakazującjejmilczenie.
–Możedonasnieprzyjdą–szepnęłaRegina,jeszcze
mocniejściskającdłońcórki.
Niusiategonawetniepoczuła,wpatrzonawdrzwi,
którychotwarcie–byłaotymprzekonana–musiało
zwiastowaćcośstrasznego.Gdyspojrzałanaojca,
porazpierwszywżyciudostrzegłanapiętemięśnie
jegotwarzy,jakbysiłąchciałzatrzymaćbandytów,
chroniącwtensposóbnajbliższych.Dziewczynka
nachwilęwtouwierzyła,choćsłowamamybrzmiały
małoprzekonująco.
Rozejrzałasiębezradniepopokoju.Nachwilę
zatrzymaławzroknastojącychnastoleirysach,
ukochanychkwiatachmamy.Terazbyłpoczątek
grudnia,więczwazonuwychylałysięichsztuczne
fioletowegłówki.Alewiosną,kiedyzaczynałykwitnąć,
mamaczęstojekupowałauzaprzyjaźnionych
kwiaciarek.Całarodzinawiedziała,jakjekocha,więc
kiedywpadałdoniejktóryśzbraci,zawszemiał