Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
Rozdział2
Oddaliliśmysięodsiebie—pomyślałaTeresa,leżąc
nawznaknałóżkuigapiącsięwsufit.
Oddaliliśmysięodsiebie—pomyślałMaksymilian,
któryzacisnąłmocniejpowieki.—Onamnienierozumie.
Onmnienierozumie—rozpaczałaTeresa.
Rokwcześniejwzięliślub.Topowinienbyćdlanich
okresnajwiększegoszczęścia,ufnegospoglądania
wprzyszłość,cieszeniasięsobąnaprzekórwszystkiemu
iwszystkim.Ajużposześciumiesiącachzaczęłysię
zgrzyty.Ogieńszaleństwaszybkogaśnie,płomieńuczucia
należypodsycaćumiejętnie,byniezniknąłlubniestrawił
tego,comiędzyzakochanymi.Niezawszesiętoudaje
—imjakdotądpoprostuniewychodziło.
—Maks?—odezwałasięcichoTereskategowieczoru.
—Tak?
—Jajużniewytrzymamdłużejtychnalotówwdomu.
Musiszskończyszzeswojądziałalnością.Chcęmieć
dziecko…
Maksuniósłsięnałokciu.
—Jakmamztymskończyć?