Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
żesiedziszwkapeluszuwrestauracji.Mógłbyśściągnąćtoprzebranie?
–Niestetynie.Widzisztęparę,o,tamwrogu?–Mężczyznawskazał
podbródkiemjedzącedesermałżeństwowśrednimwieku.Wyglądali
naprzeszczęśliwych,cochwilakarmilisięłakociamiipatrzylisobie
woczy.–Tegokolesiapuknąłemdziśnadranem,gdybyśmysię
rozpoznali,mogłobybyćniezręcznie.
Popołudniespędzonezwujaszkiemzdecydowaniezaszybko
zmieniłosięwwieczór.Gdysłońcezaszło,choćtemperaturanie
spadłaaniokrztynę,dziewczynapożegnałasięciepłozSoledad,który
życzyłjejpowodzenia,iudałasiędobaruŚwiat,gdziepracowała
Wanda.
Wtymmiejscukażdegowieczorudziałasięhistoria,naktórej
kanwieSoledadmógłbynapisaćniejedenbestseller.Głównąbohaterką
większościznichbyłabyWanda,dziewczynaniespełnarokstarsza
odAntoniny,pracującazabaremizarządzającapokojamidowynajęcia
nagórze.
Wnętrzebarubyłociemne,wypełnionemnóstwemszpargałów,
takichjakmapyczyksiążkiwróżnychjęzykach.Pachniałonietylko
alkoholem,aleidębowymdrewnem,zktóregozrobionolśniący
kontuarpubuuwielbianegoprzezpodróżników.Terazbyłprawie
wcałościzajęty,aAntoninaztrudemwypatrzyłasiedzącąprzynim
Grażynę.
–Noispróbowałabyzemnąniejechać…Chybabymzaraz
poprzywitaniuzojcemzrobiłasobiekoktajlzdenaturatuipłynu
dochłodnicy…–Świeżoupieczonaabsolwentkaodstawiłanablat
opróżnionąszklankę,wktórejjeszczekilkasekundtemupływałazłota
whisky.Terazpozostaływniejtylkodwiesmętnietopniejącekostki
lodu.
–Ażtakźle?–rzuciłaWanda,nalewającsiedzącymobok
mężczyznompiwodokufli.
–Napewnobędziebardzoprzyjemnie–wtrąciłaAntonina,
pojawiającsięobokdziewczyn.–Tenstołekwolny?
Siedzącapoprawejstudentkazabrałazoburzeniemswojątorebkę
zsiedzenia,którenatychmiastzajęłarudowłosa.
–Piorunekjestpoprostumałymmalkontentem–ciągnęła,
uśmiechającsięszerokodoWandy.–Perełkępoproszę.
–Sięrobi!Dwiedyszki!–zawołałaWanda,przekrzykującgwar.
–Reszta!
–Serio,Piorunku,niczymsięniemartw.Zajmiemysię
doprowadzaniemhoteludoładu,sprzątaniemiremontami.Przecież