Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
Arturemizlekkimszumemgłowywpatrywaćsięwjego
piękne,małeoczy.Zauważyłam,żepowiekimulekko
opadają.Czasidoświadczeniaodcisnęłynajegotwarzy
piętno,amimotobyłowniejdużospokojuiciepła.
Zabrzęczałtelefon.Spojrzałamnawyświetlacz,
naciskajączielonąsłuchawkę.
–Cotam?–rzuciłambeztrosko.
–Cześć,mamo.Mamzłąwiadomość–powiedziała
Lusiawyraźniepodenerwowana.
–Mów.
–Niestetymusiszjutroprzyjechaćdointernatu.
Wychowawczynicięwzywa.
–Cosięstało?–zdziwiłamsię,bomojedzieckoraczej
niesprawiałokłopotówwychowawczych.Lusiabyła
wdrugiejklasieliceumidotejporyniepadłaanijedna
uwaganatematjejzachowania.
–Szkodagadać–westchnęła.–Aleniebójsię,
botowsumienicstrasznego.Żadnegoćpania,palenia
czypicia–powiedziała,żebymnieuspokoić.Dobrze
wiedziała,comożeprzyjśćdogłowymatcenastolatki,
nawetjeżelidzieckojestchodzącągrzecznością.
–Rozumiemteż,żewszyscysącaliizdrowi.
–Tak–odparłaichybasięuśmiechnęła.
–Októrejmambyć?
–Otrzynastej.Razemwrócimydodomu.Lekcje
kończępółgodzinypóźniej.
–Mamnadzieję,żemnieniewkręcasz,bysobie
załatwićdarmowąpodwózkędodomu.
–Nie,spoko.Bądźjutro–odparła.
Pomyślałam,żetonapewnonicpoważnego,skoro
dzwoniLusia,aniejejwychowawczyni.Zajęłamsię