Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
w(amerykańskiej)prozieidramacie–inaczejniż
wpoezji,malarstwieimuzyce–nieodzwierciedlająsię
żadneciekawedążeniatwórców,bypracowaćnad
ewolucjąformy,dziedzinytepodatnesąnaataki
interpretacji.
Programowyawangardyzm–polegającygłównie
naeksperymentowaniuzformąkosztemtreści–niejest
jednakjedynąobronąprzedplagąinterpretacji.Taką
mamprzynajmniejnadzieję,wprzeciwnymbowiemrazie
sztukabyłabyskazananabezustannąucieczkę,
ailuzorycznerozróżnienienaformęitreśćwciąż
pozostawałobywmocy.Najlepiejbyłobywymykaćsię
interpretatoromwinnysposób–tworzącdziełatak
spójneiprzejrzyste,otakdużejsileoddziaływania
ijednoznacznymprzekazie,żemożnabyjetraktować
jakoto,czymrzeczywiściesą.Czyjesttodziśmożliwe?
Dziejesiętowkinie.Todlategofilmjestobecnie
najważniejszą,najbardziejżywąiekscytującąformą
sztuki.Sądzę,żedanadziedzinasztukipozostajeżywa
wówczas,gdyjejtwórcymogądośćswobodniepopełniać
błędy,mimotowciążwydającdobredzieła.Weźmyjako
przykładniektórefilmyBergmana.Triumfująonenad
pretensjonalnymizamierzeniamitwórcy,mimo
żenapakowanodonichmnóstwobanalnychuwag
oduchuwspółczesności,któretylkoprowokują
interpretatorów.W
GościachWieczerzyPańskiej
(
Nattvardsgästerna
,1962)oraz
Milczeniu
(1963)piękno
iwizualnewyrafinowanieobrazównanaszychoczach
wykazująsłabośćpseudointelektualnej,niedojrzałej
narracjiiczęścidialogów.(Najbardziejwidoczna
rozbieżnośćtegorodzajuwidocznajestwfilmachD.W.