Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
Snodgrassa,odpanaSnodgrassadopanaTupmana,agdynastępnie
zamienionopomiędzysobąznakizgody,panPickwicktakprzemówił
donieznajomego:
–Dziśranowyświadczyłeśpannamważnąusługę.Chciejzatem
przyjąćsłabydowódnaszejwdzięcznościizróbzaszczytobiadowania
znami.
–Zwielkąprzyjemnością.Alepozwolęsobiewyjawićpanom,
colubię:pieczonydróbigrzybytorzeczwyśmienita.Októrej
godzinie?
–Teraz–rzekłpanPickwick,wyjmujączegarek–jestprawie
trzecia.Opiątej,jeżelipanchcesz.
–Bardzodobrze.Zjawięsiępunktopiątej,ażdotegoczasuniech
siępanowiezajmąswoimisprawami.
Takoświadczyłnieznajomy.Potemuniósłokilkacaliswój
kapeluszozadartychbrzegach,osadziłgoznowuniedbalenabakier,
przeszedłdziedzinieczminązamyślonąiwyszedłwulicę;pakiet,
owiniętywbibułę,sterczałmuciąglezkieszeni.
–Najwyraźniejjesttowielkipodróżnikporozmaitychklimatach
igłębokiobserwatorludziirzeczy–rzekłpanPickwick.
–Chciałbymwidziećjegopoemat–dodałpanSnodgrass.
–Ajategopsa–rzekłpanWinkle.
PanTupmanniemówiłnic,alemyślałodonnieKrystynie,kwasie
pruskim,fontannie–ioczyjegonapełniłysięłzami…
Zamówiwszyosobnypokójjadalny,obejrzawszyłóżkaizłożywszy
zamówienienaobiad,nasiznajomiwyszli,abyprzyjrzećsięmiastu
ijegookolicom.
PilnieprzejrzeliśmynotatkipanaPickwickaoczterechmiastach:
Stround,Rochester,ChathamiBrompton,alenieznajdujemy,
byzdaniejegoonichróżniłosięcodotreściodzdaniainnych
uczonych,którzyzwiedzaliteżsamemiejsca.Opisjegomożnastreścić