Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
niemogłanawetoddychać.
Uśmiechnąłsiędoniejtymswoimuśmiechem,który
byłodzawszeprzeznaczonytylkodlaniej.Nigdynie
obdarzyłnimżadnejinnejdziewczyny.
–Haneczko…–Miałwzwyczajutakpieszczotliwie
doniejmówić.
Chciaładoniegopodbiec,przytulićsię,alerozłożyłręce
wbezradnymgeście,zesmutkiemnatwarzyzaprzeczył
ruchemgłowyipowstrzymałją.Wtedyzrozumiała.
–Tosen…?–zapytałacicho.
Skinąłgłową.
–Niemogęciędotknąć?
–Nie…Nietymrazem…
–Ainnym?Będęmogłajeszczeciękiedyśdotknąć?
Innymrazem?
Wzruszyłramionamiiznowurozłożyłręce.
–Jaktamjest…?–zapytała,wpatrującsięwjego
najdroższątwarz.
Zdawałsięjaśnieć,byłtakipiękny.Sercebiłojej
szybko.
–Chyba…spokojnie–odpowiedziałzwahaniem.
–Dobrze?–chciaławiedzieć.
Skinąłgłową.
–Tęsknięzatobą.–Tylemiałamudopowiedzenia,ale
naglewjejgłowiezapanowałapustka,wypełniała
jąjedynietabezdennatęsknota.Takbardzopragnęłasię
doniegoprzytulić,zanurzyćsięwjegoramionach,poczuć
jegozapach,smakustnaswoichwargach…Takbardzo
otymmarzyła.
–Jateż,kochanie–odpowiedział.–Imartwięsię
ociebie.