Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
—Ojciecpanamówiłzemną!—odparła.—Alemjamunie
powiedziałanicosobie,copanupowiedziećbędęobowiązana.
Zdziwiłsię,prawieprzeraził.
—Musimytedysobiepoczynićobustronnezwierzenia—odparł,
uśmiechającsięzprzymusem.—Czymamyzarazzacząć?
—Sądzę,żenie.Zachwilępodadząkolację,atutajtotrudno.
—Zatemjutropoproszępaniąogodzinęrozmowy.
Kazia,zamiastodpowiedzi,porwałazestołulampę.Byłwielki
czas,bowłaśnieZosiauchwyciłazarógmakaty,którąstółbył
przykryty,iledwieAndrzejmiałczassięusunąć.Wszystko,cobyło
nastole:książki,gazety,albumy,porcelanowywazon,kryształowa
pateranabilety,popielniczki,nożedopapieru,skrzynkazcygarami
—zwielkimhałasemibrzękiemspadłonaziemię,arazemztym
upadłaZosia,podnoszącwrzaskpiekielny.
Natonawetprezesnieznalazłkomplementu,ajakoamator
izbieraczstarożytności,załamałręcenadskorupamisewrskiego77
wazonu.
PaniSzpanowskaprzypadładodziecka.
—OmójBoże,skaleczyłasię!
Dzieckunicsięniestało,alewiedziało,żezawrzaskdostanie
cukierków.Używałotedy,żeAndrzejmimowoliuszyzasłonił.
—Niemogłaśbiedactwazatrzymać?Iowszem!Nażyciejej
nastajesz!Umyślnielampęzdjęłaś,żebystraciłaopór78iupadła.
Marysia,zabierzpanienkę.Zarazzimnejwodydogłówki.Przepraszam
pana.OmójBoże!Możebyćwstrząśnieniemózgu!—Iwyniosła
dziecko.
WtejchwiliwszedłSzpanowski,zanimlokaj.
—Cotusięstało?
—Mójłaskawco!Najcenniejszamarka!—odparłprezes,stojąc
wżałosnejpozienadszczerbami79wazonu.Obejrzałsię,żepaninie
ma,iciszejdodał,bytylkoSzpanowskisłyszał:
—Zlitujciesię!Katasobiechowacie!
—Ja!—Szpanowskigorzkosięuśmiechnął.—Jaanichowam,
anitucoznaczę.Wiem,cobędzie,alezmienićniemogęityle