Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
–Maamoo!–Przeciągłykrzykcórkispowodował,
żePatrycjazacisnęłapowieki.Niebyłtokrzyk
przerażeniaaniteżkrzyksygnalizującynagływypadek.
Byłotonawoływanie,jakczasemMajamiała
towzwyczaju.„Mamooo,siku!”,„Maaamo,pić!”.Ichoć
miałajużprawiesiedemlatimogławnocysamodzielnie
wyjśćdotoaletylubpójśćdokuchnipowodę,wybierała
rozwiązanieangażującematkę.
TymrazemPatrycja,zamiastpoderwaćsięzkanapy
ipobiecdopokojucórki,udała,żeniesłyszy.
–Maaamooo!–ponowiłaokrzykMaja.
AlePatrycjaniereagowała.Najwyższapora,żeby
siedmiolatkanauczyłasięrealizowaćwłasnepotrzeby,
przynamniejte,któreniewymagająpomocydorosłego.
–Maaamo!Maaamooo!–Dziewczynkanieprzestawała
jednaknawoływać.
–Cholerajasna–syknęłaPatrycja,odłożyłaksiążkę,
winoiwstała.Energicznymkrokiemposzładopokoju
córki,pchnęładrzwiiwłączyłaświatło.
–Bliźniakipłaczą–poinformowałaMaja
zniecierpliwionymgłosem.
–Jaktopłaczą?–spytałaPatrycja,alewytężyłasłuch.
Rzeczywiściezpokoikuobokdałosięsłyszećcichy
szloch.
–Staścięwołał,aleniesłyszałaś.
–Dobrze,sprawdzę,counich,śpijjuż.
–Jużprawiespałam–odparładziewczynka,
przykładajączpowrotemgłowędopoduszki.
Jajużprawiemiałamchwilędlasiebie–pomyślała
Patrycja.ZgasiłaświatłowpokojuMaiiposzła
dobliźniaków.Tubyłyzapalonedwielampkinocne,
nakażdympoziomiepiętrowegołóżka.Chłopcynie