Treść książki
Przejdź do opcji czytnikaPrzejdź do nawigacjiPrzejdź do informacjiPrzejdź do stopki
Wyciągnąłchustkęiotarłniączoło.Zcałąpewnościąwyglądał
naprzegrzanego.Twarzmiałzaczerwienionąiumęczoną,zjegoczoła
potlałsięstrumieniem.Krzywiłsięcałyniczymnieszczęśliwe
niemowlę.Dziewczynanatomiastsprawiaławrażeniewychłodzonej,
takbezkrwiściewychłodzonej…Jejspoczywającenagórnymdrążku
furtkidłoniewydawałysiębyćnietylechłodne,cowręczlodowate–
jakgdybyobkurczyłojeiusztywniłomroźne,zimowepowietrze.
Miałakrótkoprzyciętewłosy,przezconiesposóbbyłoodgadnąćjej
wieku–krótkoprzycięte,brązowewłosy,zktórychsłońcewybijało
jasnerefleksy.Jejdrobnatwarzyczkapozbawionabyłajakiegokolwiek
koloru,nieliczącowychszerokootwartych,wpatrzonychwniego
terazoczuijejraczejdużychust–aletetakżesprawiaływrażenie
lodowatych.
–Czyniebyłbytozadużykłopot…–zacząłznówWemysstonem
drżącymodcierpienia,kompletnieprzytłoczonyswojąsytuacją.–
Wyświadczyłabymipaniwielkąprzysługę,gdybypozwoliłamiwejść
namomentdoogroduiodpocząć.
NadźwiękautentycznegobóluwjegogłosiepusteoczyLucystały
siębardziejludzkie.Dojejświadomościdotarło,żetenzgrzany,
roztrzęsionynieznajomyocośjąprosi.
–Ażtakpanugorąco?–zapytała,doprawdyporazpierwszy
godostrzegając.
–Owszem,jestmigorąco–odparłWemyss.–Aleniewtym
rzecz.Spotkałmniepech,wielkipech…
Urwał,przytłoczonywspomnieniemogromnej,straszliwej
niesprawiedliwości,któragodotknęła.
–Och,takmiprzykro–powiedziałaobojętnieLucy,wciąż
znajdującsięmyślamidaleko,bardzodalekoodswojegorozmówcy.–
Czyżbycośpanuzginęło?
–DobryBoże,niemówięopechutegorodzaju!–zawołał